• chinese health symbol

    we staan niet altijd stil bij het woord

    SAMEN 

    maar het is een groot gemis als

    SAMEN

    uit je leven is. 

    Anne

Wakker wordend houd ze haar ogen gesloten haar gedachten lijken niet stil hebben gestaan. Loslaten alsmaar het woord loslaten.

Voortdurend is deze vraag in haar aanwezig, wat moet ze loslaten ze voelt haar angst. Haar hart gaat wilt tekeer zacht legt haar handen op haar hartje en vraagt wat het haar wil vertellen. Ze hoort het niet, nog meer verlies? Niets meer? Al deze herinneringen is alles wat ze nog heeft. Ze gaat zitten op de bedrand zich afvragend hoe ze de dag moet doorkomen.

Ze voelt zich leeg en verloren. De pijn in haar is in alle hevigheid aanwezig. Ze gaat naar de badkamer, voorzichtig kijkt ze in de spiegel en kijkt naar… ja… naar wie?

Haar gezicht straalt zachtheid uit, maar in haar ogen ziet ze vertekening van pijn en het verdriet… zacht raak ik het gezicht aan en besef dat ik naar mezelf kijk. Mijn ogen vullen zich met tranen en sla mijn handen voor mijn gezicht, ik barst werkelijk in tranen uit en voel de onmacht, de boosheid naar mezelf omhoog komen. De vraag waarom, komt er hard uit, waarom God, ik bergrijp het niet meer, heb ik het niet goed gedaan?

Totaal niet meer wetend wat te doen zak ik in elkaar, mijn lichaam voelt alsof het elk moment uit elkaar dreigt te scheuren… alles is verkrampt, zelfs mijn longen doen vreselijk pijn. Ik graai naar de rand van het ligbad en probeer op te staan, een golf van misselijkheid overvalt me. De emoties komen eruit. Strompelend ga ik terug naar de slaapkamer en wil ik alleen nog maar in mijn bed liggen wegkruipend onder het dekbed, wat op dat moment het enige veilige gevoel geeft… de tranen de vrije loop. Mijn hart fluistert waar ben je? Hoort iemand mij? Ik verlangde naar de armen van Paul, waar waren mijn vrienden de engelen, daar is weer die vreselijke pijn mijn lichaam voelt aan alsof het verscheurd is, de duisternis en ik val… ssst stil maar… stil maar… We zijn hier.

Anne… Anne… Mijn ogen zijn gesloten… durf ze niet te openen, weer hoor ik een zachte stem… AAAAnne!!!!!!!

…open je ogen… ik voel een zachte bodem onder mij, voorzichtig open ik mijn ogen en kijk in een zacht blauw licht. Ik voel een liefdevolle aanraking deze is veilig en vertrouwd. Een zachte fluistering… een aanrijking… sta op… mijn hart volgt deze stem. En ik zie dat ik in een prachtige bloementuin sta “WAUW” Aan de rand van deze tuin staat een vrolijk wit schommelbankje… uitnodigend om plaats te nemen. Hier wil ik graag heen maar ik zie geen weg die er naar toe leidt… en ik wil zeker niet op de prachtige bloemen gaan staan… het lijkt wel alsof ze mijn gedachten horen. De bloemen buigen zich en er vormt zich een weg naar het schommelbankje, op het bankje ligt een roze deken. Hier kruip ik lekker helemaal onder… en geniet van de mooie bloemen. Wat me opvalt is dat veel bloemen hun hoofdje laten hangen, vreemd… mijn gedachten gaan weer alle kanten uit… en voel weer de eenzaamheid… als ik plots een zacht gesnik hoor waar komt dit vandaan? Zoekend kijk ik om mij heen, als ik tussen de bloemen een klein meisje zie met haar handjes uitreikend naar mij… en ik kijk naar mij zelf… het kleine meisje Anne.

Ik voel haar verdriet en haar intens verlangen om gezien te worden. Liefdevol neem ik haar in mijn armen en kruip samen met haar onder de roze deken, ik voel de engelen om ons heen zij brengen het schommelbankje in beweging, een gevoel zoals een moeder haar kindje wiegt. Met haar grote bruine kijkers kijkt ze me aan, ik wil je zo graag alles vertellen… Liefdevol kijk ik haar aan en fluister vertel het me maar schat, ik luister… ik ben er voor jou… ze verteld over haar angsten, haar pijn en haar grootste verdriet, het gevoel hebben om niet geboren te mogen zijn. Anne zag haar niet ……ik besefte dat de grote Anne al die tijd haar strenge kant had laten zien aan de kleine Anne. Ik knuffel haar en voor het eerst voelen we een glimlach in ons hart.

Met deze glimlach ervaar ik nog een andere aanwezigheid, een onbeschrijfelijk gevoel van vertedering raakt mij het is mijn Hemelse Vader. Ook Hij zegt vertel het me maar… ik luister…

Ik ben er voor jou en ik vertel Hem over mijn leven hoe ik de kleine Anne verwaarloost heb, mijn kinderen, het gemis hierin, alle verdriet en angsten… hoe moeilijk het is. De pijn van het nu moment, de eenzaamheid, door de tranen heen kijk ik Hem aan en ik voel Zijn zachte armen om mij heen en sinds een lange tijd voel ik me veilig.

“BENG” daar is hij weer… de vraag HOE LAAT IK LOS?

Paniek…

Luister naar je hart daar ligt het antwoord op je vraag.

Loslaten is niets anders dan aanvaarding wat er is, omarm het in liefde. Laat het verleden toe om voorbij te komen, dank het verleden voor de lering en laat het dan gaan zij dient je niet langer meer.

Al je geliefden zijn om je heen zowel op de aarde als in de hemel zoals jullie dit noemen.

Zij zijn de bloemen vanuit de hemel, elke bloem heeft zijn eigen weg te gaan behandel deze met liefde, elke bloem heeft zijn schoonheid ongeacht waar of hoe hij groeit, het is zijn weg.

Blijf dit zien met de ogen en glimlach van je hart het is een aanrijking voor elke bloem, het zaadje is hiermee geplant.

Ik kijk om mij heen en zie dat de bloemen die eerst hun hoofdje lieten hangen nu stralend omhoog kijkend in het gouden zonnelicht. In het hart van elke bloem zie iedereen van wie ik houd.

Zij vertellen mij… geniet van de kleine eenvoudige momenten in je leven.

Zij zijn kostbaar, vergeet dit niet.

Een glimlach vanuit de ogen vanhet hart,
is als het heropenen van deuren,
waarachter alle schoonheid opons wacht.

Mijn ogen zijn geopend en ik kruip onder mijn dekbed vandaan, terug lopend naar de badkamer met mijn handen voor mijn gezicht sta ik voor de spiegel. Langzaam open ik mijn handen en een paar stralende ogen kijken mij aan.

Hallo, Anne… ik ben blij dat ik je zie, welkom thuis.